Register   |  Login


Text/HTML

Text/HTML

گه تناقض گاه ناز و گه نياز                 گاه سوداي حقيقت گه مجاز

مرد غرقه گشته جاني مي‌کند              دست را در هر گياهي مي‌زند

تا کدامش دست گيرد در خطر           دست و پايي مي‌زند از بيم سر

دوست دارد يار اين آشفتگي            کوشش بيهوده به از خفتگي

آنک او شاهست او بي کار نيست     ناله از وي طرفه کو بيمار نيست

بهر اين فرمود رحمان اي پسر            کل يوم هو في شان اي پسر

اندرين ره مي‌تراش و مي‌خراش         تا دم آخر دمي فارغ مباش

تا دم آخر دمي آخر بود                      که عنايت با تو صاحب‌سر بود

هر چه مي‌کوشند اگر مرد و زنست      گوش و چشم شاه جان بر روزنست

Text/HTML










Text/HTML

با مولانا - در نشانه اصالت افکار و اعمال

فکر آن باشد که بگشايد رهي      راه آن باشد که پيش آيد شهي

شاه آن باشد که پيش شه رود           نه بمخزنها و لشکر شه شود

Text/HTML

ز آتش دل و آب ديده نقل ساز           بوستان از ابر و خورشيدست باز 
 تو چه داني ذوق آب ديدگان              عاشق ناني تو چون ناديدگان
 گر تو اين انبان ز نان خالي کني        پر ز گوهرهاي اجلالي کني
 طفل جان از شير شيطان باز کن      بعد از آنش با ملک انباز کن
 تا تو تاريک و ملول و تيره‌اي              دان که با ديو لعين همشيره‌اي
 لقمه‌اي کو نور افزود و کمال             آن بود آورده از کسب حلال
 روغني کايد چراغ ما کشد              آب خوانش چون چراغي را کشد
 علم و حکمت زايد از لقمه‌ي حلال    عشق و رقت آيد از لقمه‌ي حلال
 چون ز لقمه تو حسد بيني و دام      جهل و غفلت زايد آن را دان حرام
 هيچ گندم کاري و جو بر دهد          ديده‌اي اسپي که کره‌ي خر دهد
 لقمه تخمست و برش انديشه‌ها     لقمه بحر و گوهرش انديشه‌ها
 زايد از لقمه‌ي حلال اندر دهان        ميل خدمت عزم رفتن آن جهان

Text/HTML
وز ستيز آمد مگس زو باز پس شخص خفت و خرس مي‌راندش مگس
 1 
 
 
آن مگس زو باز مي‌آمد دوان چند بارش راند از روي جوان
 2 
 
 
بر گرفت از کوه سنگي سخت زفت خشمگين شد با مگس خرس و برفت
 3 
 
 
بر رخ خفته گرفته جاي و ساز سنگ آورد و مگس را ديد باز
 4 
 
 
بر مگس تا آن مگس وا پس خزد بر گرفت آن آسيا سنگ و بزد
 5 
 
 
اين مثل بر جمله عالم فاش کرد سنگ روي خفته را خشخاش کرد
 6 
 
 
کين او مهرست و مهر اوست کين مهر ابله مهر خرس آمد يقين
 7 
 
 
گفت او زفت و وفاي او نحيف عهد او سستست و ويران و ضعيف
 8 
 
 
بشکند سوگند مرد کژسخن گر خورد سوگند هم باور مکن
 9 
 
 
تو ميفت از مکر و سوگندش بدوغ چونک بي‌سوگند گفتش بد دروغ
 10 
 
 
صد هزاران مصحفش خود خورده گير نفس او ميرست و عقل او اسير
 11 
 
 
گر خورد سوگند هم آن بشکند چونک بي سوگند پيمان بشکند
 12 
 
 
که کني بندش به سوگند گران زانک نفس آشفته‌تر گردد از آن
 13 
 
 
حاکم آن را بر درد بيرون جهد چون اسيري بند بر حاکم نهد
 14 
 
 
مي‌زند بر روي او سوگند را بر سرش کوبد ز خشم آن بند را
 15 
 
 
احفظوا ايمانکم با او مگو تو ز اوفوا بالعقودش دست شو
 16 
 
 
تن کند چون تار و گرد او تند وانک حق را ساخت در پيمان سند
 17 
 
 
Text/HTML

آن نياز مريمي بودست و درد             که چنان طفلي سخن آغاز کرد
جزو او بي او براي او بگفت               جزو جزوت گفت دارد در نهفت
دست و پا شاهد شوندت اي رهي    منکري را چند دست و پا نهي
ور نباشي مستحق شرح و گفت       ناطقه‌ي ناطق ترا ديد و بخفت
هر چه روييد از پي محتاج رست        تا بيابد طالبي چيزي که جست
حق تعالي گر سماوات آفريد            از براي دفع حاجات آفريد
هر کجا دردي دوا آنجا رود                 هر کجا فقري نوا آنجا رود
هر کجا مشکل جواب آنجا رود           هر کجا کشتيست آب آنجا رود
آب کم جو تشنگي آور بدست           تا بجوشد آب از بالا و پست
تا نزايد طفلک نازک گلو                    کي روان گردد ز پستان شير او
رو بدين بالا و پستيها بدو                 تا شوي تشنه و حرارت را گرو
بعد از آن بانگ زنبور هوا                   بانگ آب جو بنوشي اي کيا
حاجت تو کم نباشد از حشيش         آب را گيري سوي او مي‌کشيش
گوش گيري آب را تو مي‌کشي          سوي زرع خشک تا يابد خوشي
زرع جان را کش جواهر مضمرست     ابر رحمت پر ز آب کوثرست
تا سقاهم ربهم آيد خطاب                تشنه باش الله اعلم بالصواب

Text/HTML

 اى شهان كشتيم ما خصم برون                  ماند خصمى ز او بتر در اندرون‏ 

كشتن اين كار عقل و هوش نيست              شير باطن سخره‏ء خرگوش نيست‏ 

دوزخ است اين نفس و دوزخ اژدهاست          كاو به درياها نگردد كم و كاست‏ 

هفت دريا را در آشامد هنوز                        كم نگردد سوزش آن خلق سوز 

هم نگردد ساكن از چندين غذا                    تا ز حق آيد مر او را اين ندا 

سير گشتى سير؟ گويد نى هنوز                اينت آتش اينت تابش اينت سوز 

عالمى را لقمه كرد و دركشيد                    معده‏اش نعره زنان، هَلْ مِنْ مزيد 

من ز مكر نفس ديدم چيزها                       كاو برد از سحر خود تمييزها 

چون كه جزو دوزخ است اين نفس ما           طبع كل دارد هميشه جزوها 

چون كه واگشتم ز پيكار برون                     روى آوردم به پيكار درون‏ 

قد رجعنا من جهاد الاصغريم                       با نبى اندر جهاد اكبريم‏ 

قوتی خواهم ز حق دریا شکاف                  تا به ناخن برکنم این کوه قاف 

سهل شيرى دان كه صفها بشكند              شير آن است آن كه خود را بشكند

Text/HTML
هيچ برگي در نيفتد از درخت         بي قضا و حکم آن سلطان بخت
  
از دهان لقمه نشد سوي گلو        تا نگويد لقمه را حق که ادخلوا
   
در زمينها و آسمانها ذره‌اي            پر نجنباند نگردد پره‌اي
 
چون قضاي حق رضاي بنده شد     حکم او را بنده‌ي خواهنده شد
 
بي تکلف نه پي مزد و ثواب           بلک طبع او چنين شد مستطاب
  
بهر يزدان مي‌زيد نه بهر گنج          بهر يزدان مي‌مرد نه از خوف رنج 
  
هست ايمانش براي خواست او     نه براي جنت و اشجار و جو
  
اين چنين آمد ز اصل آن خوي او     نه رياضت نه بجست و جوي او
  
آنگهان خندد که او بيند رضا          همچو حلواي شکر او را قضا
  
پس چرا لابه کند او يا دعا             که بگردان اي خداوند اين قضا
  
مرگ او و مرگ فرزندان او             بهر حق پيشش چو حلوا در گلو
 
پس چراگويد دعا الا مگر               در دعا بيند رضاي دادگر
Text/HTML
گفت هر مردي که باشد بد گمان      نشنود او راست را با صد نشان
هر دروني که خيال‌انديش شد          چون دليل آري خيالش بيش شد
چون سخن در وي رود علت شود      تيغ غازي دزد را آلت شود
پس جواب او سکوتست و سکون      هست با ابله سخن گفتن جنون   
تو ز من با حق چه نالي اي سليم     تو بنال از شر آن نفس ليم
تو خوري حلوا ترا دنبل شود             تب بگيرد طبع تو مختل شود
Text/HTML
ترک دنیا هر که کرد از زهد خویش      بیش آید پیش او دنیا و بیش
Text/HTML
		هر که نقص خويش را ديد و شناخت    اندر استکمال خود ده اسپه تاخت
Text/HTML
صد هزاران دام و دانه‌ست ای خدا    ما چو مرغان حریص بی‌نوا  
دم بدم ما بسته‌ی دام نویم             هر یکی گر باز و سیمرغی شویم  
می‌رهانی هر دمی ما را و باز         سوی دامی می‌رویم ای بی‌نیاز  
ما درین انبار گندم می‌کنیم            گندم جمع آمده گم می‌کنیم  
اول ای جان دفع شر موش کن        وانگهان در جمع گندم جوش کن  
 گر نه موشی دزد در انبار ماست     گندم اعمال چل ساله کجاست  
گر هزاران دام باشد در قدم            چون تو با مایی نباشد هیچ غم  
چون عنایاتت بود با ما مقیم            کی بود بیمی از آن دزد لیم  
  
Text/HTML
شکر حق را کان دعا مردود شد      من زيان پنداشتم آن سود شد

بس دعاها کان زيانست و هلاک    وز کرم مي‌نشنود يزدان پاک 
............................
چون خدا خواهد که پرده‌ کس درد        ميلش اندر طعنه‌ پاکان برد
چون خدا خواهد که‌مان ياري کند ميل ما را جانب زاري کند
هر کجا آب روان سبزه بود هر کجا اشکي روان رحمت شود
اشک خواهي رحم کن بر اشک ‌بار رحم خواهي بر ضعيفان رحم آر
...................................................
با مولانا
يک لحظه داغم مي کشي يک دم به باغم مي کشي    پيش چراغم مي کشي تا وا شود چشمان من 
..................................................................

با مولانا

کز تناقضهاي دل پشتم شکست     بر سرم جانا بيا مي‌مال دست

زير دست تو سرم را راحتيست     دست تو در شکربخشي آيتيست

سايه‌ي خود از سر من برمدار       بي‌قرارم بي‌قرارم بي‌قرار   






Home  |  معرفی کتاب  |  شعر  |  کلام معصوم  |  قرآن  |  کلام بزرگان  |  روانشناسی   |  مدیریت  |  علمی  |  سایت های دیگر   |  ادعیه  |  بازاریابی الکترونیک
PurePortals.com - Free Portal Hosting   |  Terms Of Use   |  Privacy Statement